Make your own free website on Tripod.com

* Πατήστε τα υπογραμμισμένα μέρη του κειμένου για να δείτε εικόνες από τα σημεία που επισκεφτήκαμε. Καλή διασκέδαση!!

Στις 3 Ιουνίου 1999 οι μαθητές, οι δάσκαλοι και ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων του Δημοτικού Σχολείου Πετροκεφαλίου προγραμμάτισαν την καθιερωμένη ετήσια, ημερήσια εκδρομή τους.
Τα παιδιά από την προηγούμενη κιόλας μέρα είχαμε την αγωνία για το πότε θα έρθει επιτέλους η ώρα της αναχώρησης. Το βράδυ ο ύπνος δύσκολα ερχόταν να νικήσει τις σκέψεις μας για την αυριανή μέρα. Ήταν από τις λίγες μέρες του χρόνου που όλοι καταφέραμε να ξυπνήσουμε χωρίς την πρωινή γκρίνια της μητέρας. Το πλύσιμο, το ντύσιμο και η αναχώριση για το σχολείο έγιναν σαν αστραπή. Από το πρωί φαινόταν ότι σύμμαχό μας στην ημερήσια αυτή εκδρομή θα είχαμε και τον καιρό που ήταν υπέροχος.
Ο κόσμος γρήγορα μαζεύτηκε στην ώρα του και η θριαμβευτική αναχώρηση δεν άρχισε να γίνει. Το γέλιο, το τραγούδι και τα πειράγματα κυριαρχούσαν παντού, ακόμη και στους δασκάλους μας. Πρώτος μας σταθμός ήταν το γραφικότατο χωριό Σπήλι του Ν. Ρεθύμνης, γνωστό για τα πολλά, καθαρότατα νερά του. Στην πλατεία του χωριού υπάρχει ένας όμορφος τεχνητός καταρράχτης ενώ πιο δίπλα δεκάδες βρύσες - λιοντάρια με το άφθονο νερό τους σκορπίζουν μια απέραντη δροσιά στο πανέμορφο αυτό χωριό. Ποτέ μας ως τώρα δεν είχαμε δει τόσες πολλές βρύσες, τόσο πολύ νερό μια και στον τόπο μας το αγαθό αυτό είναι περιζήτητο αλλά λιγοστό.
Αφού χαρήκαμε τη δροσιά και την ομορφιά του Σπηλίου, επόμενος σταθμός μας ήταν το παραδοσιακό κτίριο του Κούμου λίγο έξω από τη Σούδα του Ν. Χανίων, κοντά στο χωριό Καλύβες. Η απορία μας για το τι θα συναντήσουμε ήταν μεγάλη κι ο δρόμος μακρύς. Στο δρόμο αντικρύζαμε απ΄ άκρη σ΄ άκρη την ευωδία της άγριας αλλά και μοναδικής σε όλο τον κόσμο κρητικής φύσης. Τα αστεία μέσα στο λεωφορείο έδιναν κι έπαιρναν και ο χρόνος περνούσε γρήγορα. Όλα όμως σταμάτησαν απότομα όταν το παραδοσιακό κτίριο του Κούμου πρόβαλε ξαφνικά μπροστά μας. Είχαμε διαβάσει πολλά γι΄ αυτό από την εκδρομή του Δημοτικού Σχολείου Γκαγκαλών αλλά ποτέ δεν περιμέναμε να είναι τόσο όμορφο. Ο Γιώργος Χαβαλεδάκης, ένας άνθρωπος περίπου 55 ετών πραγματοποίησε το όνειρο μιας ολόκληρης ζωής φτιάχνοντας έναν μικρό παραδοσιακό οικισμό από ακατέργαστη κρητική πέτρα, τη μαδάρα, που τόσο άφθονη βρίσκεται στα άγρια βουνά μας. Το αποτέλεσμα της δουλειάς του ήταν φανταστικό. Στην είσοδο του πανέμορφου αυτού χώρου υπάρχει η εκκλησία της Αγίας Λυδίας φτιαγμένη κι αυτή από το ίδιο προτότυπο οικοδομικό υλικό. Περνώντας στους εσωτερικούς χώρους αντικρύσαμε την παραδοσιακή ταβέρνα, την καφετέρια, την αυλή με το συντριβάνι της, τα πετρόχτιστα οικοδομήματα που μέσα τους φιλοξενούν σκεύη και εργαλεία μιας άλλης εποχής. Η μαδάρα κυριαρχεί παντού επιβλητική και η μια εντύπωση διαδέχεται την άλλη. Πέτρινα καθίσματα, τραπέζια, κάγκελα αλλά και ζώα υπάρχουν παντού. Η σκέψη μας, γύρισε πολλούς αιώνες πριν, στα χρόνια που ο εφευρετικός αλλά πρωτόγονος άνθρωπος έκανε τα πρώτα του βήματα προς τον πολιτισμό.
Καθώς όμως η ώρα περνούσε το αίσθημα της πείνας άρχισε να γίνεται αισθητό σε όλους μας. Η Αργυρούπολη, ο επόμενος σταθμός της εκδρομής μας, ανέλαβε να ικανοποιήσει την πείνα μας με την πεντανόστιμη κουζίνα των πολλών μαγαζιών της. Σε ένα περιβάλλον γεμάτο πηγές, καταρράχτες νερό, δροσιά και πολλές νότες από το ακορντεόν του κυρίου Βαγγέλη, ενός από τους δασκάλους μας, μπορέσαμε και βρήκαμε καταφύγιο τις πιο ζεστές ώρες της μέρας.
Η λίμνη του Κουρνά, η μοναδική, πολύ βαθιά και πολύ επικίνδυνη λίμνη του νησιού μας ήταν ο επόμενος σταθμός των επισκέψεών μας. Πρόκειται για μια καταπράσινη, γεμάτη ζωή λίμνη στα βόρεια του νομού Ρεθύμνης, όχι πολλά χιλιόμετρα από τη θάλασσα. Για κάθε νησιωτόπουλο είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον να βλέπει τόσο μεγάλες ποσότητες γλυκού νερού μαζεμένες σε έναν τέτοιο χώρο.
Το απόγευμα μας βρήκε στην πόλη του Ρεθύμνου, μια πανέμορφη γραφική πόλη που τα τελευταία χρόνια εξελίσσεται συνεχώς. Οι βόλτες στην παραλία και τα ψώνια με τους γονείς μας στα πολυάριθμα μαγαζιά έδωσαν ένα άλλο ενδιαφέρον στην ημερήσια αυτή εκδρομή μας.
Η δύση του ήλιου έφερε στα πρόσωπά μας μια γλυκειά, ανάλαφρη κούραση μαζί με μια απέρανι ευχαρίστηση. Στο λεωφορείο, που είχε πάρει το δρόμο της επιστροφής, βασίλευε η σιωπή και η ικανοποίηση. Μια υπέροχη μέρα πλησιάζε στο τέλος της...

(Οι μαθητές της Στ΄ τάξης του Σχολείου μας)